කූල් වතුර / cool water

මේක ටික කලකට ඉස්සර වෙච්ච සිදුවීමක්. ඒ කාලෙ අපට ලියුම් බෙදුව තැපැල් පියුං මහත්තයා හරිම මිත්‍රශීලී කෙනෙක්. නිතර විහිලු තහලුත් කරනවා. දවසක් සීනු සද්දෙට මම ගියා ලියුම් ගන්න.
"මිස් වතුර එකක් බොමුද? කූල් වතුර එකක්"
පියුං උන්නැහැ කිව්වා.
ගෙදරට අමුත්තෙකු එන දවසක අවශ්‍ය වුනොත් දෙන්න කියලා වතුර බෝතලයක් ශීතකරණයේ දානවා ඇරෙන්න වතුර ශීත කර කර බොන සිරිතක් අපේ ගෙදර නෑ. ඒ නිසා මම
"කූල් වතුර නම් තියෙයිද දන්නෙ නෑ. ඉන්න බලන්න"
කියාගෙන ගෙට යන්න හැරුණා.
"ෆ්‍රිජ් එකේ ඇති කූල් වතුර බෝතලයක්"
කියලා එතකොට පියුං උන්නැහැ වහාම කිව්වා.
"මෙයා කොහොමද දන්නෙ අපේ ෆ්‍රිජ් එකේ තියන ඒවා???"
කියලා හිත හිත මම ගිහින් ශීතකරණයේ දොර ඇරියා. මට ඇස් අදහා ගන්න බැහැ. මෙන්න තියනවා වතුර බෝතලයක් දිලිසි දිලිසි! ඒ බෝතලයවත් මම මීට කලින් දැකලා නෑ. මම පුදුමයෙන් පුදුමයට පත් වුණත් ඉක්මණට පියවි සිහිය එලවාගෙන පියුං උන්නැහේට වතුර එකක් ගිහින් දුන්නා.
"තිබුණා නේද?" කියලා බොහොම ජයග්‍රාහී විදියට අහලා වතුර බීලා පියුං ගියා. මම කෙළින්ම ගියේ අම්මා හොයාගෙන.
"අම්මෙ හරි වැඩේනෙ!"

කියලා මම අම්මාට විස්තරේ කිව්වා.
අම්මට හිනා.
"ඔය මනුස්සයා ඊයෙත් කූල් වතුර ඉල්ලුවා. මම නිකං වතුර දීලා කිව්වා හෙට එනකොට වතුර බෝතලයක් දාලා තියන්නම් කියලා. පවුනෙ. කොච්චර මහන්සි ඇතිද".
ඒ මොහොතේ මට දැණුනු හැඟීම වචනවලින් කියන්න අමාරුයි. අම්මා තැපැල් පියුංට දුන් පොරොන්දුව පවා අකුරට  රැකීම වගේම අම්මගෙ වචනෙ ඒ තරම් විශ්වාස කිරීමට පියුංට තිබුණු හයිය ගැනයි ඒ හැඟීම.

This happened a while ago. Our postman was a friendly dude who didn't forget to crack a joke while fulfilling his duty. One day I ran to the gate to get the mail.
"Miss can I have a glass of water? A glass of cool water" he asked.
Unless we expect visitors, we didn't have a habit of drinking chilled water.
"I'm not sure about cool water. Let me see" I turned to go in.
"There is a bottle of cool water in the fridge" came the the postman's quick reply.
"How on earth does he know what is in our fridge???" I went in wondering. But to my horror when I opened the fridge door there stood a glistening bottle of chilled water. I hadn't even seen that bottle before. I managed to quickly come back to my senses and took a glass of it to the postman. He enjoyed it asking "it was there, wasn't it?" in a victorious voice.
After he left, the first thing I did was to find my mother.
"Amma guess what happened!" I narrated her the story.
She gave me a soft smile.
"He asked for chilled water even yesterday. I said I'd put a bottle in the fridge when he comes today. Poor thing must be exhausted"
I'm at a loss for words to describe what I felt. How my mother kept a word she gave to the postman and the guts of the postman to believe in her words amazes me even to date.