පුංචි පුතා සහ සෙල්ලම් කාර් එක

පදික වේදිකාවේ මට ඉදිරියෙන් පුංචි පුතෙක් එක්ක අම්මයි තාත්තයි යමින් හිටියා. එක පාරට සාප්පුවක තිබුණ පුංචි දරුවන්ට නැගලා පැදගෙන යන්න පුළුවන් විදියේ සෙල්ලම් කාර් එකක් දැකලා පුතා නැවතුණා. "මට අරක අරන් දෙන්න" පුතා කෑ ගැහුවා. ඒක අහලා තාත්තට හිනා ගියා. "දැන් අරන් දෙන්නද?" කියලා තාත්තා ඇහුවෙ ඇත්තටමත් වඩා විහිළුවට වගේ. හරියට අපි වැඩිහිටියන්ගෙන් අහන්නෙ "වෙන මුකුත් එපාද?" කියලා. අන්න ඒ වගේ ටෝන් එකකින්. එතකොට පුතා කියනවා "නෑ, දැන් බලලා විතරක් යමු".

මේ සිදුවීම මට හරිම සංවේදී අවස්ථාවක් වුණා. මට මතක නැතත් අපේ අම්මා හැම තිස්සෙම මතක් කරන මේ වගේම සිදුවීමක් නිසායි ඒ. මගේ මල්ලී පුංචි කාලෙත් මේ විදියටම පැදගෙන යන්න පුළුවන් සෙල්ලම් කාර් එකක් ඉල්ලලා අඬලා තියනවා. ඒ කාලෙ ඒ කාර් එකේ මිල අම්මගෙ පඩිය වගේ තුන් හතර ගුණයක්ලු. ඒ නිසා ඒ කාර් එක විකුණන්නෙ නෑ කියලා කඩේ මුදලාලි ලවාම කියවලා බොහොම අමාරුවෙන් අඬන මල්ලිව එතනින් අරන් ආවලු.

'හොඳම දේ ළමයින්ටයි' කියලා නිතරම කියන අපේ අම්මා ඇයට පුළුවන් දේටත් වඩා දේවල් අපට අරන් දීලා තියනවා. ඒත් පුංචි පුතාට අර සෙල්ලම් කාර් එක අරන් දෙන්න බැරි වුණ එක ගැන ඇය අදටත් පුදුම විදියට පසු තැවෙනවා, දුක් වෙනවා. ඔය ඉතිං හැම අම්මා කෙනෙකුගෙම හැටි වෙන්න ඇති!

Plans

I wonder why people get so upset when things don't go according to their plans. For some people this disappointment even leads to marriage break ups; Some even resort to violence.I gave up planning my personal life a long time ago because nothing goes according to the plan! Instead I have to take quick decisions, be flexible, be ready to reschedule things without fussing, while trying to use each day to the maximum. So I enjoy the suddenness rather than looking forward to something.Some might see my life as a total waste. But I'm happy now and cannot forsake that happiness for a future I wouldn't even live to see.

Love is giving?

My mother: "I want to live longer than your father...Otherwise who would take care of him!" 
                    

යශෝධරා: "කැලේ තිබෙන කොයි දේවත් රස වේවා
                   මලේ බඹරු මෙන් පිරිවර ඇතිවේවා
                   අව්වේ තිබෙන රැස් මාලා අඩුවේවා
                   ගව්වෙන් ගව්ව දිව මාළිග සෑදේවා"

Chandramukhi: "Prostitutes don't even have a destiny"
 
අපේ කාලයේ යුවතියක්: "ඔබ වෙනුවෙන් 
                                      උපන් සෙනෙහෙන් 
                                      මා ළය 
                                      කිරි නො එරුණා පමණි"

I think I've begun to understand their "LOVE"!

Myself (matured version)

I'm a REALIST, so I'm harsh. I see the world as it is, so I'm difficult. In my personal life I don't butter people up, so I don't flicker my eyelashes to get things done. I'm no doll, so I'm not slim or pretty. Men hardly like me, so they keep away from me. Women rely on me & are compassionate towards me. I care so much that I will put my life on the line for love, but I'm a no-nonsense person & a difficult customer in relationships. I'll empathize with a truthful murderer or adulterer but not tolerate false facades. I don't even deal with situations so low, but just shut myself up from them. Some have condemned me for not being 'modern', while some envy me for being 'different'. Some say I'm obstinate and arrogant, some think I'm too good for this world. My dreams are not big, rather I hardly dream! I'm unbelievably slow when it comes to relationships. I don't take people to my heart to such an extent, that only a handful have made it to there in my whole life! Being single is my ideal lifestyle & I just can't imagine myself as a submissive wife & committed mother. I don't know whether anyone knows the real me, but those who don't know me at all are sometimes judgmental about me. I play so many roles day in day out, but the real me is intact. I'm not perfect, I have to improve myself a lot. I'm nothing but human so I hurt, I bleed, I cry, I get angry, I shout. Anyone can accept me, love me, cherish me, reject me, blame me or attack me. But no force in this world cannot lure me or cause me fall, because I've tasted the best and survived the worst in life. I've fallen, I've stood up. I will fall again, but I will definitely stand up again!

True love brings out the best in you

I suddenly found a test to identify true love -
Simply - "True love is the feeling that brings out the best in you"
as long as that love is in existence (Not only at the beginning but throughout)!
When you're feeling true love: -
You feel like dressing up and you'd look your prettiest,
you're energetic and don't get tired,
you walk with your head high,
you're eternally smiling for no reason,
your heart is full of love & compassion that even your boss cannot annoy you!
If you're a creator, true love should make you come up with the best piece,
If you're a house wife, true love should make you spend each day most effectively,
If you work in an office, true love should make you be the most productive...
All these because
You have an emotional backing to lift you up,
you're happy when you're feeling true love,
you hum to yourself, you sing, you dance around when nobody's looking,
and you're not crying or sighing or walking as if the whole world is on your shoulders...
you don't need to be anxious as to what will the next blow be,
True love is not supposed to weigh you down...
You must be feeling this kind of love
because of your parents, children, spouse, lover, friends, colleagues, neighbours
or simply because of pleasant weather,
If you do, you're lucky!

Cherish that feeling because no money can buy it.

5 continents covered

Glad to see that Praneeth's World now has a readership covering all 5 continents. Thank you all. Hope to bring more interesting posts in the future.

Semi Luxury/ සෙමි ලක්ෂරි

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=330860077034345&set=a.211550582298629.46774.100003310652302&type=1&theater

මුහුණු පොතේ පළ වූ මේ පෝස්ට් එක දැකලා පරණ සිද්ධියක් මතක් වුණා.
දවසක් මම සාමාන්‍ය ගාස්තු බස් එකක් කියලා හිතාගෙන සෙමි ලක්ෂරි බස් එකකට නැග්ගා. මම නගිනකොටත් කොන්දොස්තර මහත්තයට හැම තැනින්ම බැණුම් වැඩියෙන් සල්ලි ගන්නවා කියලා. කොහෙත්ම උස නැති බෝල කොන්දොස්තර ටිකට් දෙන්න මා ළඟටත් ආවා. වැඩිපුර ගාණක් කියපු නිසා මම ඇහුවා මොකද කියලා.
"මේක සෙමි ලක්ෂරි!" කොන්දොස්තර කිව්වා.
"ආ...එතකොට මොනවද මේකෙ තියන සෙමි ලක්ෂරි?" මම ඇහුවා.
"මේක හැම තැනම නවත්තන්නෙ නෑ. සෙනග ගන්නෙත් අඩුවෙන්" කොන්දොස්තර හුරතල් විදියට කිව්වා. (ඒ දෙකෙන් එකක්වත් ඇත්ත නෙවෙයි කියලා පස්සෙ ඔප්පු වුණා!)

හැමෝගෙම බැණුම්වලින් බේරෙන්න බැරි තැන කොන්දොස්තර ටිකට් දෙන්න අලුත්ම ක්‍රමයක් අනුගමනය කරන්න පටන් ගත්තා. ඒ කියන්නෙ ගාණ කියලා වට්ටමක් දෙනවා මෙන්න මෙහෙම - "හැට හතරයි, හැටක් දෙන්න. තිස් අටයි, තිහක් දෙන්න" ආදි වශයෙන්.
ඒ මදිවට මිනිහට ටිකට් මැෂිම ක්‍රියාත්මක කරන්න බැහැ. එක්කෙනෙක් ටිකට් එකක් ඉල්ලුවාම මැෂිම කරකව කරකවා ටිකට් පහක් විතර කඩනවා. ඒවා බලනවා, අහක දානවා. අන්තිමට හරි ටිකට් එක දෙනවා. ඒ ප්‍රමාදයටත් මිනිහට බැණුම්!
පිටිපස්සට ඇවිත් අමාරුවෙන් ටිකට් දෙන්න 'උත්සාහ' කරන අතරෙ ඉස්සරහින් ඩ්‍රයිවර් බණිනවා "ඕයි මේ ඉස්සරහ ටිකට් ටික කඩා ගන්නවා" කියලා. ඒ අතරෙ අලුතින් නගින නගින මිනිහත් ගාස්තුව වැඩි එකට කොන්දාටම බණිනවා. හැබැයි කොන්දා නෙවෙයි මූණෙ තියන හිනාව එක මොහොතකටවත් නැති කර ගත්තෙ! ඒ අතරෙ ගොඩක් අයට හිනා කොන්දාගෙ වැඩ පිළිවෙලට. මුළු බස් එකම විනෝද සාගරයක්.
යාන්තම් ටිකට් යුද්දෙ ඉවර කරලා කොන්දා මම ඉන්න තැනට ඇවිත් මෙහෙම කියනවා - "මිස් මම ටුවරිස්ට් ගයිඩ් කෙනෙක්. අදමයි කොන්දොස්තර වැඩේ කරන්නෙ".
"ඒ බව නම් පේනවා" මම වහාම කිව්වා.
"මේ යාළුවෙකුට උදව්වට ආවෙ, අදට විතරක්" යැයි කියලා ඔහු මට ඉංග්‍රීසියෙන් තවත් මොන මොනවද කිව්වා. මමත් "ආ..." කියලා ඔලුව වැනුවා.

This facebook post reminded me of an incident happened some time back. By mistake I had got into a semi luxury bus. As I was getting in I heard passengers blaming the conductor for overcharging. The short burly conductor came near me to issue tickets. Since he quoted an excessive fare, I asked why. "This is semi luxury!" he proudly claimed. "So what are the semi luxuries in here?" I retorted.
"This doesn't stop everywhere, and doesn't get packed like the normal buses" he sweetly replied (later it turned out that neither was true!).
Being fed up by all the scolding, the conductor had discovered a new way to issue tickets. He would quote a particular amount and then declare a discount. For instance he would say "it's Rs.64, but give me just 60 bucks" or "it's 38 bucks, but give me 30".
On top of all that the conductor seemed to be very unfamiliar with the ticketing machine. when a passenger asks for a ticket, he operates the machine at least 5 times, throwing away each ticket, before he comes up with a ticket issued in the correct amount and destination details. He was getting scolded for this delay as well.
While he is at the back of the bus "trying" so hard to issue  a ticket, the driver thunders from the front "hey, issue tickets to these people in the front." Meanwhile, whenever a new passenger gets in he or she will scold the conductor for the excessive fare. But he wasn't to lose the eternal smile in his face. Some others couldn't help laughing watching his misery. The entire bus was like a carnival.
After the ticketing struggle was over, the conductor came near me and had a small chat. "Miss, I'm a tour guide. Today is my first day as a conductor". "I can see that", I retorted. "I came as a favour to a friend, just for today", he explained and then continued in English about his job. I had nothing else to do than nodding and saying "aaah...." 

"ආ..නේ... මේ මමනෙ!!" / "O...h... it's me!"

පරණ යාළුවො ගැන මතක් කරගෙන යනකොට අපිත් එක්ක එකට වැඩ කරපු 'සමරෙට' වෙච්ච වැඩක් මතක් වුණා. මේ සිදුවීමට සම්බන්ධ ආයතනයේ නම නොකියා ඉන්න එක වඩා හොඳයි කියලා හිතෙනවා.

දවසක් සමරෙ තවත් යාළුවෙක් එක්ක ඔෆිස් එකේ කැන්ටිමට ගියා තේ එකක් බොන්න. කෑම කාලා ඉවර වෙලා අත පිහදාන්න අතට ගත්ත කඩදාසිය දිහාවට සමරෙගෙ ඇහැ ගියේ ඉබේටම වගේ. කඩදාසියෙ තිබුණෙ උප්පැන්න සහතිකයක ඡායා පිටපතක් බව දැක්කම කොහොමටත් කුතුහලය වැඩි සමරෙගෙ කුතුහලය තවත් වැඩි වුණා.

"ආ උප්පැන්නයක්නෙ" කියලා සමරෙ හොඳට බැලුවා.

උප්පැන්නයේ දිස්ත්‍රික්කයට 'මාතර' කියලා තියනවා දැක්කම සමරෙට පුදුම සතුටක් ඇති වුණා වගේම කුතුහලයත් තව වැඩි වුණා.
"ආනේ මේ අපේ පැත්තෙනෙ!" කියලා සමරෙ තවත් විස්තර බැලුවා.

එහෙම බලාගෙන යනකොට සමරෙ තවත් පුදුමයට පත් කරමින් කොට්ඨාසය හැටියට 'තිහගොඩ' කියල තියනවා.

"ආනේ මේ අපේ ගමේමනෙ" කියලා සමරෙ තවත් හයියෙන් යාළුවටත් ඇහෙන්න කියලා උප්පැන්නයේ තවත් පහළට දෑස් යොමු කළා.

මෙන්න බොලේ ඊට පහළින් සමරෙගෙම නම තියනවා!

"ආ..නේ... මේ මමනෙ!!"

කියලා ඒ පාර සමරෙ කිව්වෙ කලින් දෙවතාවටම වඩා හයියෙන්.


හොයලා බලනකොට තමයි දැන ගත්තෙ සමරෙ මුලින්ම ආයතනයට රැකියාවට ඉල්ලුම් කරනකොට එවපු උප්පැන්න සහතිකයේ ඡායා පිටපත කුමන හෝ ක්‍රමයකින් කැන්ටිමේ අත පිහදාන කඩදාසි බවට පත් වෙලා කියලා.

මේ සිද්ධිය එතකින් අමතක කරලා දාන්න හෝ තමන් විතරක් රස විඳලා සතුටු වෙන්න තරම් සමරෙ ආත්මාර්ථකාමී වුණේ නෑ. සමරෙ එදා දවස පුරාම ඔෆිස් එකේ හැමෝටම ඔය කතාව ඔය පිළිවෙලටම කියමින් හැමෝගෙම ලේ පිරිසිදු කළා විතරක් නෙවෙයි අවුරුදු ගාණක් ගත වෙලත් අද පවා ඉල කැඩෙන්න හිනාවෙන්න පුළුවන්  මතකයක් අපට ඉතුරු කළා.

Memories of old friends brought back this incident happened to a colleague called “Samare”.  It is better not to reveal the name of the organization where this happened.

One day Samare went to the office canteen with a friend to have a cup of tea. His eye was instantly caught by the piece of paper he took to wipe his fingers after eating. When he saw that the paper was a photo copy of a Birth Certificate his naturally built curiosity heightened.

“Oh, it’s a birth certificate” saying so Samare started taking a better look at it.

When he saw that the District mentioned in the birth certificate is ‘Matara’ Samare was head over heels and his curiosity grew more.

“Oh this is our area!” he said looking for more information.

Running his eye through the document, Samare then saw that the Division mentioned is ‘Thihagoda’.

“Oh! It’s our village” Samare said in a louder voice calling for his friend’s attention while reading further.

Then he saw that below that appeared his own name!

“O…h.. it’s me!!”

This time Samare was much louder than the previous times.

He later learned that the photocopy of his Birth Certificate sent to the organization along with his job application has somehow found its way to the office canteen.

Samare was not selfish to forget this story or to enjoy it by himself. During the rest of that day he went on narrating the story to all our colleagues in the particular order it happened to him. By doing that not only he made our day but left us with a funny memory which we can have a hearty laugh about even after so many years.

"Generation Gap"

A few years ago, I was interviewing Champika Liyanaarachchi who was at that time just appointed Editor-Daily Mirror, becoming the first female editor in a national daily in any language in Sri Lanka and the youngest ever editor being just over 30. Explaining some point she said "today we cannot even imagine how our predecessors published newspapers without internet". Today while trying to open some old CDs, wasting so much time & energy, I suddenly remembered Champika's words. I really cannot imagine how we ourselves managed with slow floppy disks & CDs a few years back! Floppy disks were anyway a nightmare because they always refused to open if I touched them, making me subject to teasing for being static (though it wasn't my fault but the disk's). CDs also died a natural death after a while. Thankfully now we have more comfortable technologies for data transferring and storage. But I'm sure in the future people will wonder how we managed without the technologies they'd be using.

ගමට ලයිට්: එදා - අද

පොදු ප්‍රවාහන සේවයක ගමන් ගනිද්දී මුහුණ දීමට සිදුවන අප්‍රසන්න දේවල් දහසකුත් එකක් අතර එක් දෙයක් වන්නේ අකමැති ගුවන් විදුලි නාලිකාවලට සහ ගීතවලට සවන් දීමට සිදු වීමයි. මා සාමන්‍යයෙන් හිරු ගුවන් විදුලියේ රසිකයෙක් නොවෙතත් එහි වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කරන්නෙකු වන අරවින්ද කියූ කතාවක් මා සිත් ගත්තේය. පහත දැක්වෙන්නේ අරවින්දගේ කතාවට අනුපාන එක්කොට ඔබ වෙනුවෙන් ලියැවුණු සටහනකි:-

දර්ශනය 1
එදා
ගැමි කාන්තාවකගේ ළඟ රූපය රූපවහිනී කැමරාවේ සටහන් වේ.

ගැමි කාන්තාව - "අනේ මහත්තයෝ... අපේ ගමට සෑහෙන කාලෙක ඉඳන් විදුලි බලය තිබ්බෙ නෑ. අපි දැන් සෑහෙන කාලෙක ඉඳන් ඉල්ලන්නෙ අපේ ගමට ලයිට් දෙන්න කියලා. අපි මේ ගැන කියන්න පුළුවන් හැම තැනටම කිව්වා. අපේ ළමයි රෑට කළුවරේ කුප්පි ලාම්පු තියාගෙන බොහොම අමාරුවෙන් පාඩම් කරලා විභාග පාස් කරගන්නෙ. කුප්පි ලාම්පුව කොයි වෙලේ ඇඟට පෙරළෙයිද කියලා අපටත් නින්දක් නෑ... ඉහි ඉහි ඉහි... (හඬයි)...අනේ කවුරු හරි පිංවතෙක් මේ ගැන බලලා අපට ඉක්මණට ලයිට් දෙන්න කටයුතු කරන්න කියලා තමයි ඉල්ලන්නෙ."




දර්ශනය 2

අද
ගැමි කාන්තාවකගේ ළඟ රූපය රූපවහිනී කැමරාවේ සටහන් වේ.

ගැමි කාන්තාව - "අනේ මහත්තයෝ... අපේ ගමට සෑහෙන කාලෙක ඉඳන් විදුලි බලය තිබ්බෙ නෑ. අපේ ළමයි රෑට කළුවරේ කුප්පි ලාම්පු තියාගෙන පාඩම් කරගෙන දෙයියනේ කියලා විභාග පාස් කරගෙන හිටියා. ඒත් දැන් ළඟකදි ඉඳලා අපේ ගමට ලයිට් දෙන්න හදනවලු. ඔය කණු එහෙමත් හිටවනවා කියලා කියන්නෙ... ඉහි ඉහි ඉහි... (හඬයි)...අනේ කවුරු හරි පිංවතෙක් මේ ගැන බලලා මේ අපරාදෙ නවත්තලා දෙන්න කටයුතු කරන්න කියලා තමයි ඉල්ලන්නෙ."

කූල් වතුර / cool water

මේක ටික කලකට ඉස්සර වෙච්ච සිදුවීමක්. ඒ කාලෙ අපට ලියුම් බෙදුව තැපැල් පියුං මහත්තයා හරිම මිත්‍රශීලී කෙනෙක්. නිතර විහිලු තහලුත් කරනවා. දවසක් සීනු සද්දෙට මම ගියා ලියුම් ගන්න.
"මිස් වතුර එකක් බොමුද? කූල් වතුර එකක්"
පියුං උන්නැහැ කිව්වා.
ගෙදරට අමුත්තෙකු එන දවසක අවශ්‍ය වුනොත් දෙන්න කියලා වතුර බෝතලයක් ශීතකරණයේ දානවා ඇරෙන්න වතුර ශීත කර කර බොන සිරිතක් අපේ ගෙදර නෑ. ඒ නිසා මම
"කූල් වතුර නම් තියෙයිද දන්නෙ නෑ. ඉන්න බලන්න"
කියාගෙන ගෙට යන්න හැරුණා.
"ෆ්‍රිජ් එකේ ඇති කූල් වතුර බෝතලයක්"
කියලා එතකොට පියුං උන්නැහැ වහාම කිව්වා.
"මෙයා කොහොමද දන්නෙ අපේ ෆ්‍රිජ් එකේ තියන ඒවා???"
කියලා හිත හිත මම ගිහින් ශීතකරණයේ දොර ඇරියා. මට ඇස් අදහා ගන්න බැහැ. මෙන්න තියනවා වතුර බෝතලයක් දිලිසි දිලිසි! ඒ බෝතලයවත් මම මීට කලින් දැකලා නෑ. මම පුදුමයෙන් පුදුමයට පත් වුණත් ඉක්මණට පියවි සිහිය එලවාගෙන පියුං උන්නැහේට වතුර එකක් ගිහින් දුන්නා.
"තිබුණා නේද?" කියලා බොහොම ජයග්‍රාහී විදියට අහලා වතුර බීලා පියුං ගියා. මම කෙළින්ම ගියේ අම්මා හොයාගෙන.
"අම්මෙ හරි වැඩේනෙ!"

කියලා මම අම්මාට විස්තරේ කිව්වා.
අම්මට හිනා.
"ඔය මනුස්සයා ඊයෙත් කූල් වතුර ඉල්ලුවා. මම නිකං වතුර දීලා කිව්වා හෙට එනකොට වතුර බෝතලයක් දාලා තියන්නම් කියලා. පවුනෙ. කොච්චර මහන්සි ඇතිද".
ඒ මොහොතේ මට දැණුනු හැඟීම වචනවලින් කියන්න අමාරුයි. අම්මා තැපැල් පියුංට දුන් පොරොන්දුව පවා අකුරට  රැකීම වගේම අම්මගෙ වචනෙ ඒ තරම් විශ්වාස කිරීමට පියුංට තිබුණු හයිය ගැනයි ඒ හැඟීම.

This happened a while ago. Our postman was a friendly dude who didn't forget to crack a joke while fulfilling his duty. One day I ran to the gate to get the mail.
"Miss can I have a glass of water? A glass of cool water" he asked.
Unless we expect visitors, we didn't have a habit of drinking chilled water.
"I'm not sure about cool water. Let me see" I turned to go in.
"There is a bottle of cool water in the fridge" came the the postman's quick reply.
"How on earth does he know what is in our fridge???" I went in wondering. But to my horror when I opened the fridge door there stood a glistening bottle of chilled water. I hadn't even seen that bottle before. I managed to quickly come back to my senses and took a glass of it to the postman. He enjoyed it asking "it was there, wasn't it?" in a victorious voice.
After he left, the first thing I did was to find my mother.
"Amma guess what happened!" I narrated her the story.
She gave me a soft smile.
"He asked for chilled water even yesterday. I said I'd put a bottle in the fridge when he comes today. Poor thing must be exhausted"
I'm at a loss for words to describe what I felt. How my mother kept a word she gave to the postman and the guts of the postman to believe in her words amazes me even to date.
 

නෙවිල් ළිං ඉහින

අපේ ළිඳ ඉසීමට ඕනෑ වූ විට අම්මාට ඇත්තේ  ඇගේ දුරකතන අංක ඇති පොතේ "නෙවිල් ළිං ඉහින" යන නම ඉදිරියෙන් ඇති අංකයට කතා කිරීම පමණි. අපට පහසු වේලාවක නෙවිල් සිය ත්‍රිරෝද රියෙන් පැමිණේ. ළිං පතුලටම දමා වතුර මඩ ආදී සියලුම දේ ඇද ගන්නා මෝටරය, මෝටරයට සම්බන්ධ කරන අඟල් තුන හතරක් මහත සහ අඩි ගණනාවක් දිග ප්ලාස්ටික් බටය, ඉණිමග ගැට ගසන ශක්තිමත් කඹය ආදිය ඔහුගේ ආම්පන්නයි. උස් නිරෝගී සිරුරක් ඇති නෙවිල් ළිඳ ඉසීමට සහායකයෙකු ගෙන එන්නේ නැත. එහෙත් අපට "ව්‍යායාම දෙන්නට" යැයි කියමින් ඔහු අපට සුළු සුළු වැඩ පවරයි. ළිඳ ඉහින මුළු කාලය තුළ නෙවිල්ගේ 'චව් චව්ගේ' කටහඬින් කතා කරන කට නැවතෙන්නේ නැත. මෙය ළිං ඉසින පුද්ගලයන්ට ආවේණික දෙයක්දෝයි සිතේ. මා දැක ඇති ළිං ඉසින්නෝ වැඩි දෙනා ළිඳ තුළට ගිය පසු නොනවත්වා කතා කරන අයයි. ළිඳ තුළදී ඇති වන කාන්සියක් වැනි හැඟීමක් නිසා එසේ කරනවා විය හැකිය.

ළිඳ ඉසීමේ කාර්යය අතරතුරේදී නෙවිල් කියන රසවත් කතාවල ළිඳේ ගැඹුරට වඩා බොහෝ ගැඹුරක් තිබේ.

"විසි පහක් විතර පැන්නහම නම් පැනලා යයි කියලා බය වෙන්න ඕන නෑ. එතකං තමයි පරිස්සම් කර ගන්න ඕන. දැන් හැදෙන එවුන්ට මොබයිල් ෆෝන් තියන නිසා ඕනැ එකාටයි එපා එකාටයි ඔක්කොටම කතා කරනවා" ඔහු කියන්නේ සිය විසි එක් හැවිරිදි දියණිය ගැන ආඩපාලි කියමිනි. "තාම හැම ගෙදරම වැඩ කරන්නෙ අම්මලා තමයි. අපේ කෙල්ල ගෙදර කිසි වැඩක් කරන්නෙ නෑ. කිව්වොත් විතරක් කොස්ස අරන් ගේ පොඩ්ඩක් අතු ගානවා" බඹ පහක් ගැඹුරු ළිං පතුළේ සිට ඔහු කියයි.

දේශපාලකයන්ට බැණ වැදීමත් ඔහුගේ ප්‍රධාන රාජකාරියකි. එක්තරා ඇමතිවරයෙකු වත්කම් හෙළි වීමේ ප්‍රශ්නයකට මුහුණ පෑ අවස්ථාවේ පොළඟෙකු කෑ බව කියමින් පෞද්ගලික රෝහලකට ඇතුළත් වූ පුවතක් සිහිපත් කළ ඔහු කීවේ "අනේ අප්පේ ඉතින් ඔය කකුල බිම තියන්න එපායැ පොළඟෙක් කන්න!" කියාය.

සිංහල බස මවු බස නොවන නිවසකදී සිදු වූ සිදුවීමක් නෙවිල් නිතරම කියන කතාවකි. සාමාන්‍යයෙන් ළිඳ ඉස අවසන් වූ පසු "ඔන්න ඔක්කොම හරි, අඟුරු කෑල්ලක් දාන්න" යැයි ඔහු ගෙහිමියන්ට කියයි. අර කියූ නිවසේ දී එසේ කී පසු නිවස තුළ සිට කලබලෙන් ආ කාන්තාවක් "බාස් උන්නැහේ ඔන්න ඉඟුරු කෑලි දෙකක්ම දැම්මා" යැයි කීවේලු. "අනේ මට මොකද ඉඟුරු බැරි නම් ඕන එකක්. ඉඟුරුත් නරක දෙයක් නෙවෙයිනෙ. මම ආපහු කියන්න ගියේ නෑ!" ඔහු කියන්නේ අප සිනා සයුරේ ගිල්වමිනි.

කොම්පියුටරෙන් මූණ බලාගෙන කතා කරන්න පුළුවන්ද?/ "Is it possible to talk through computer while looking at the face?"

මම ඡායා පිටපත් වගයක් ගනිමින් ඉන්න වෙලාවක එතැනට ආවා පුංචි මුණුපුරෙකුගෙ අතින් අල්ල ගත්ත ආච්චි කෙනෙක්. ආච්චි සාරියක් ඇඳලා. මුණුපුරාට වයස අටක් දහයක් ඇති. ආච්චි කමියුනිකේෂන් එකේ තරුණියට කතා කළා. "මෙහෙ පුළුවන්ද කොම්පියුටරෙන් මූණ බලාගෙන කතා කරන්න?" තරුණිය මොහොතකට අන්දුන් කුන්දුන් වෙලා එතන වැඩ කරන අනිත් තරුණයත් එක්ක මූණට මූණ බලා ගත්තා. "මෙහෙ බැහැ" මොහොතකින් තරුණයා ආච්චිට උත්තර බැන්දා. ඒක අහලා ආච්චියි මුණුපුරයි යන්න ගියා. "මූණ බලාගෙන කතා කරන්න කියන්නෙ ස්කයිප් නේද?" කමියුනිකේෂන් එකේ ළමයි කතා වුණා.

මේ සිදුවීම මාව බෙහෙවින් සසළ කළා. පරිකල්පනය වැඩි එක කොහොමත් වදයක්. ආච්චිගෙ දුව හරි පුතා හරි, ඒ කියන්නෙ පුංචි මුණුපුරාගෙ අම්මා හරි තාත්තා හරි පිට රටක ඉන්නවද දන්නෙ නෑ, එයත් එක්ක "මූණ බලලා කතා කරන්න" මේ දෙන්නට ඕන වෙලාද දන්නෙ නෑ, ඔය වගේ දේවල් මට හිතුණා. කොහොම වුනත් ඔවුන් එච්චර මහන්සියෙන් "මූණ බලලා කතා කරන්න" තැනක් හෙව්වෙ නිකම් විනෝදෙට වෙන්න බැහැනෙ. තොරතුරු තාක්ෂණය තව දුරටත් "පහසුකමක්" නෙවෙයි කියලා අපට හිතුණාට අපේ රටට තව කොච්චර දුර යන්න තියනවද කියලත් හිතුනා. අපේ තොරතුරු තාක්ෂණය ගැන අපට තෘප්තිමත් වෙන්න පුළුවන් වෙන්නෙ  ඒ ආච්චිටයි මුණුපුරාටයි ගෙදර ඉඳන් "කොම්පියුටරෙන් මූණ බලලා" තමන්ගෙ ආදරණීයයන් එක්ක කතා කරන්න" පුළුවන් වුණ දවසටයි.

I was getting some photocopying done when an elderly lady in a saree walked in holding the hand of a 8-10 year old grandson. "Is it possible to talk through computer while looking at the face?" the elderly lady asked the shop girl. The girls was bewildered for a second and looked at her co-worker for assistance. The co-worker replied the lady "no we don't have that facility" upon which the elderly lady and the kid went away. "She meant skype right?" the shop people discussed between themselves.

This was a very touching moment. I, who anyway let my imagination run wild, thought the elderly lady might be having a daughter or a son (who's the mother/ father of the kid) overseas and would love to talk with him/her "while looking at the face". They cannot be looking so desperately for such place just for fun! Although we no longer see Information Technology as a 'facility', I realized that we still have a long way to go. We will be able to be satisfied about our IT status only when that lady and the kid can talk with their loved ones "while looking at the face" at home.

වරද සහ දඬුවම

ජනෙල්වල තීන්ත ගාන්න ආපු මනුස්සයා ආපහු ගිහින් තියෙන්නෙ හුළං කොක්කක් කඩා දාලා. ඒ මදිවට කැඩුණු බව කියන්නෙවත් නැතුව හොරෙන්ම තියලා යන්න ගිහින්! 

"මම දැන් ඊළඟට බෙල්ලෙන් අල්ල ගන්නෙ මේ තින්ත ගාපු මිනිහවයි," අම්මා කිව්වෙ ටිකක් කේන්තියෙන්. 

"හුළං කොක්ක කැඩුවට බෙල්ල ගන්න එක අසාධාරණයි, කැඩුණ හුළං කොක්කට අලුත් හුළං කොක්කක් ඉල්ල ගන්නවා මිසක්" මම කිව්වා.

Funny story about the happiest man :)

This is a true story about the security guard in the pix & video. 

A friend of a friend was riding his bike back home at night along the Galle road. He was a bit high after a party. When he was passing Maggona, suddenly he was stopped by a cop. He stopped & pleaded with the cop "aneee sir, please let me go only for today... I had a small party...I'm sorry..." Anyway the cop was not reacting like he should be, so our friend tried to shake himself out of his drunkenness and carefully looked at the cop again only to find that it was this security guy! Our friend had just saw the stop gesture made by him & thought he was stopped by a cop! 

https://www.youtube.com/watch?v=kIwk5M6fp-g

තාත්තා

වෙලාව රෑ හතට විතර ඇති. අහිංසක තාත්තෙකුයි පුංචි පුතෙකුයි කඩේට ආවා. දෙන්නටම ගොඩක් මහන්සි පාටයි. "පලතුරු බීම තියනවද?" කියලා තාත්තා මුදලාලිගෙන් ඇහුවා. ඒවා තිබුණෙ නැහැ. ඊළඟට ඇහුවෙ "වෙන බීම මොනවද තියෙන්නෙ?" කියලා. "අලියා බීම විතරයි තියෙන්නෙ" කියලා මුදලාලි කිව්වම තාත්තා පුතාගෙන් ඇහුවා "ඒවා කමක් නැද්ද?" කියලා. පුතා ඔළුව වනලා කැමැත්ත පළ කළාම තාත්තා පුතාට බීම කේස් ටික පෙන්නලා "මොනවද ඕන" කියලා ඇහුවා. පුතා හොඳට බලලා තද පාට බීම වර්ගයක් තේරුවා. "මේ ගොල්ලො හොයන්නෙ පාටනෙ" කියලා තාත්තා හිනා වුනා. ඊට පස්සෙ පුතාව පිළිවෙලට පුටුවෙ වාඩි කරලා (ඔවුන් මුස්ලිම් ජාතිකයන් නිසා අපි වගේ හිටගෙන කන බොන සිරිතක් ඔවුන්ගෙ නෑ) වතුර බොන ලොකු වීදුරුවකට දාලා පුතාට බීම බොන්න දුන්නා. පුතා බීම බොන දිහා ආදරෙන් බලාගෙන බෝතලේ අඩියෙ ඉතුරු වුණ බීම උගුර තාත්තා බිව්වා. දොරට හේත්තු වෙලා කඳුලු අතරින් බලාගෙන ඉන්නකොට මට මැවිලා පෙණුනෙ අපේ තාත්තා.

Samudra Devi

Samudra Devi, the daily coast-line office train from Galle to Colombo has always been a second home to me as my father was a commuter. I've traveled in it ever since I was in my mother's womb. We had a samudra devi 'family' with whom we keep contact even today. Samudra devi must be one of the most attacked office trains in SL for the commuters' autocracy. Although there are arguments for & against this allegation, the human factors behind the commuters' lives must be understood. They're ppl who come to Colombo daily not coz they want to, but to make a living. They travel under extremely difficult conditions without complaining. But throughout history the authorities did everything they could to clamp the samudra Devi travelers. The number of compartments were cut down from 18 to 12 & recently out of them, 2 have become second class compartments further restraining space. What these poor travelers need is not classy comfort but a train on time so that they can at least reach their work place before the red line and see their kids faces before they go to bed! They can't anyway afford to travel in the 2nd class! This oppression is too much for the commuters and they rebel against it. As a result 5 commuters (including 1 girl) are spending tonight at Magazine Prison. This oppression is a common problem to all commuters who come to Colombo daily from all areas. Anybody who judges who's right & who's wrong by looking at single incidents will miss the wood for the trees. 

Hansa Bottuwa

The latest song composed by the young and budding artist Madawa Hewawasam who is also the lyricist & composer composer of "Alen wela ganna" by Athula & Samitha (https://www.youtube.com/watch?v=e1eqlefJMeM).
 
https://www.youtube.com/watch?v=WqAJBKZCK4c

Tear Quota

I had to use up my tear quota very early in life! All of us are given different quotas i.e. love quota, tear quota, happiness quota, hard work quota, misery quota, parents quota, siblings quota....the list goes on. We have to use these quota very wisely, coz once the quota is over, it's over! For me, I had to use up my tear quota fairly earlier than most of the others. But it has resulted in two good things. First, I can't cry anymore, even if the worst happens to me! Second, since my tear quota is over, I can only smile hereafter.

I was away from my blog for a long time. It feels great to be back and share my thoughts on how I see the world.